دقت در برآورد ارزش یک فیلم، تا حد زیادی به تعیین دقیق و صحیحِ پارامترهای کلیدی آن بستگی دارد. این پارامترها باید به نحوی تعیین شوند که نقش واقعی خود را در ایجاد درآمد، کنترل هزینهها و همچنین ریسکهای موجود در بهرهبرداری از فیلم بهخوبی منعکس کنند. برای این کار، ارزشگذار باید با استفاده از دادههای بازار، تحلیل پروژه، و مستندات معتبر مالی به ارزیابی دقیق این پارامترها بپردازد.
جریان نقدی پیشبینیشده از بهرهبرداری
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری (دارایی نامشهود)، بند 11-60: جریان نقدی پیشبینیشده، درآمدهایی شامل فروش بلیت در سینماها، درآمد ناشی از پخش تلویزیونی، نمایش در پلتفرمهای دیجیتال، فروش DVD/BLU-RAY و مجوزهای جانبی را دربر میگیرد. برای پیشبینی این جریانها، لازم است اطلاعات مربوط به فروش آثار مشابه و قراردادهای موجود در حوزه توزیع و بهرهبرداری بررسی شده و بر اساس تحلیلهای دقیق بازار و روندهای تاریخی، برآوردهای منطقی و مستدل ارائه شود.
نرخ امتیاز فرضی (Relief from Royalty Rate)
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری (دارایی نامشهود)، بند 19-60: در روش صرف امتیاز، نرخی برآورد میشود که در صورت عدم مالکیت اثر، یک تولیدکننده برای بهرهبرداری از آن ملزم به پرداخت آن است. این نرخ، معمولاً درصدی از درآمد ناخالص است و باید با توجه به قراردادهای مشابه موجود در صنعت و همچنین دادههای صنعتی و اقتصادی، استخراج و متناسبسازی شود.
هزینه تولید و بازاریابی فیلم
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری (دارایی نامشهود)، بند 5-70: هزینه تولید شامل تمامی هزینههای مربوط به نگارش فیلمنامه، پیشتولید، تولید، تدوین، بازاریابی و پخش فیلم است. در روش بهای جایگزینی، ارزش فیلم با توجه به این هزینهها تعیین میشود. بنابراین لازم است تمام این هزینهها با جزئیات و مستندات معتبر و دقیق ارزیابی و مبنای تعیین ارزش در غیاب جریان نقدی مستقیم قرار گیرد.
عمر اقتصادی فیلم
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری (دارایی نامشهود)، بند 1-100: عمر اقتصادی فیلم، دورۀ زمانیای است که فیلم در آن قابلیت تولید درآمد را دارد و این دوره معمولاً بین ۱۲ تا ۳۶ ماه متغیر است. تعیین این دوره، نیازمند تحلیل عواملی همچون ژانر فیلم، شیوۀ پخش (سینما، تلویزیون، پلتفرمهای دیجیتال)، و دادههای تاریخی مربوط به آثار مشابه است. لازم به ذکر است که این دوره، صرفاً بر اساس مدت حقوق کپیرایت تعیین نمیشود، بلکه بر اساس مدت واقعی تولید درآمد فیلم تعیین میگردد.
نرخ رشد درآمد (در صورت درآمد مرحلهای)
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری (دارایی نامشهود)، بند 18-60: اگر درآمد فیلم در چند مرحله (ازجمله اکران در سینما، شبکه خانگی، و پلتفرمهای آنلاین) توزیع شود، لازم است نرخ رشد درآمد در هر مرحله، با توجه به تحلیل دقیق بازار و بررسی دادههای موجود در خصوص روندهای فروش آثار مشابه، بهصورت مجزا پیشبینی گردد. این نرخها باید مبنای واقعبینانه داشته باشند تا ارزشگذاری دقیقتری حاصل شود.
نرخ تنزیل (Discount Rate)
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری (دارایی نامشهود)، بند 2-90: نرخ تنزیل باید به گونهای انتخاب شود که ریسکهای خاص پروژه، نوسانات بازار، عدم قطعیتهای موجود در موفقیت تجاری فیلم و همچنین شرایط قراردادهای بهرهبرداری را بهدرستی منعکس نماید. این نرخ ممکن است بر اساس میانگین موزون هزینه سرمایه (WACC) یا نرخ بازده مورد انتظار سرمایهگذاران یا ذینفعان اصلی پروژه محاسبه شود.
تعیین این پارامترها نیازمند مستندات تولید، دادههای دقیق بازار، قراردادهای معتبر در حوزه توزیع و تحلیل مالی پروژه است. چنانچه به دلایل مختلف، دادههای قطعی در دسترس نباشد، استفاده از تحلیل حساسیت و سناریوهای جایگزین الزامی است و باید تمامی مفروضات و احتمالات به روشنی و شفافیت کافی افشا گردد تا ارزشگذاری معتبر و مستدل باشد.
برای دریافت خدمات تخصصی در حوزه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، از صفحه اختصاصی این خدمت در رتیبا بازدید نمایید.
همچنین میتوانید مقاله راهنمای جامع ارزشگذاری داراییهای نامشهود را مطالعه نموده و با مبانی و استانداردهای ارزشگذرای این نوع داراییها آشنا شوید.
برای مشاهده سایر خدمات رتیبا در زمینه ارزیابی، ارزشگذاری و مشاوره سرمایهگذاری نیز، به صفحه اصلی وبسایت رتیبا مراجعه نمایید.