حق پخش یکی از مهمترین انواع داراییهای نامشهود قراردادی است که بهویژه در حوزههای رسانهای، ورزشی و سرگرمی، نقشی اساسی و اقتصادی دارد. این دارایی به دلیل قابلیت ایجاد درآمد مستمر و منافع آتی اقتصادی، مورد توجه شرکتها و سازمانها بوده و شناخت تعریف دقیق آن طبق استاندارد 210 ارزشگذاری برای ارزشگذاری صحیح و قابل اتکا ضروری است.
حق پخش، مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری، بند 3-2، در گروه داراییهای نامشهود مرتبط با قرارداد (Contract-related Intangible Assets) طبقهبندی میشود. این نوع داراییها، ناشی از یک قرارداد یا توافق رسمی هستند و برای دارنده، منافع اقتصادی مشخص و قابل اندازهگیری به همراه دارند. به عنوان مثال، یک شبکه تلویزیونی حق پخش مسابقات فوتبال را طبق قرارداد خاصی از سازمان لیگ یا باشگاهها خریداری میکند و به واسطه این حق، درآمد آتی و مشخصی کسب خواهد کرد.
بر اساس استاندارد 210 ارزشگذاری، بند 3-2، حق پخش بیانگر حق استفاده انحصاری یا غیرانحصاری از محتوایی خاص در یک رسانه مشخص است. برای نمونه، حق پخش ممکن است شامل برنامههای تلویزیونی، مسابقات ورزشی، فیلمها یا سایر محتواهای صوتی و تصویری در یک بازه زمانی معین و منطقه جغرافیایی خاص باشد. در واقع، این حق امتیازی است که برای استفاده تجاری یا بهرهبرداری اقتصادی به دارندۀ آن اعطا شده و قابلیت تبدیل شدن به جریان نقدی معیّن دارد.
از دیدگاه قابلیت اندازهگیری و تفکیکپذیری، مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری، بند 7-20، حق پخش باید بهعنوان یک دارایی مستقل شناسایی شود و منافع اقتصادی حاصل از آن به روشنی از سایر داراییهای شرکت تفکیک گردد. به این ترتیب، ارزش این دارایی میتواند با روشهای پذیرفتهشده ارزشگذاری داراییهای نامشهود اندازهگیری شود.
بر اساس استاندارد 210 ارزشگذاری، بندهای 2-20 و 6-20، حق پخش باید دارای قابلیت اجرا و کنترلپذیر برای دارنده باشد. به عبارت دیگر، شرکتی که دارای این حق است باید توانایی کنترل و مدیریت کامل آن را داشته باشد و بتواند مانع بهرهبرداری سایر رقبا از همین محتوا در حوزه قراردادی شود. برای مثال، وقتی یک شرکت رسانهای حق پخش انحصاری مسابقات لیگ برتر را دارد، شرکت دیگری نمیتواند بدون موافقت آن، اقدام به پخش یا توزیع این محتوا نماید.
حق پخش، بهعنوان یک دارایی نامشهود قراردادی، در واقع حق بهرهبرداری اختصاصی یا غیراختصاصی از محتوای خاصی است که بر اساس قرارداد یا توافقی رسمی در بستر رسانهای معیّن ایجاد شده و برای دارندۀ آن منافع اقتصادی مشخص و قابل پیشبینی دارد. بنابراین، این حق باید به وضوح قابل شناسایی و اندازهگیری بوده و از کنترل کامل دارنده برخوردار باشد تا ارزشگذاری آن طبق استانداردهای بینالمللی ارزشگذاری، به صورت معتبر انجام شود.
برای دریافت خدمات تخصصی در حوزه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، از صفحه اختصاصی این خدمت در رتیبا بازدید نمایید.
همچنین میتوانید مقاله راهنمای جامع ارزشگذاری داراییهای نامشهود را مطالعه نموده و با مبانی و استانداردهای ارزشگذرای این نوع داراییها آشنا شوید.
برای مشاهده سایر خدمات رتیبا در زمینه ارزیابی، ارزشگذاری و مشاوره سرمایهگذاری نیز، به صفحه اصلی وبسایت رتیبا مراجعه نمایید.