برای شناسایی حق پخش (Broadcast Rights) بهعنوان یک دارایی نامشهودِ قابل ارزشگذاری، لازم است شرایط ویژهای از نظر حقوقی، اقتصادی و قراردادی برقرار باشد. این معیارها تعیینکننده قابلیت شناسایی و اندازهگیری این دارایی در فرآیندهای مالی، گزارشگری و ارزشگذاری داراییهای نامشهود محسوب میشوند.
وجود قرارداد رسمی و الزامآور با حقوق مشخص بهرهبرداری
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری (داراییهای نامشهود)، بند 3-2: قرارداد مربوط به حق پخش باید معتبر و الزامآور باشد و دسترسی انحصاری یا غیرانحصاری به پخش محتوای مشخصی را به دارنده اعطا نماید. این قرارداد باید بهطور واضح حقوق و تعهدات طرفین را معیّن کرده و در قالب توافقی رسمی و قانونی تنظیم شده باشد.
قابلیت شناسایی مستقل و تفکیکپذیر از سایر داراییها
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری (داراییهای نامشهود)، بند 7-20: برای آنکه حق پخش بهعنوان یک دارایی مستقل شناسایی شود، باید قابلیت تفکیک از سایر داراییهای کسبوکار را داشته باشد. یعنی منافع و هزینههای مرتبط با این دارایی بهراحتی از سایر اجزای کسبوکار قابل شناسایی و اندازهگیری باشد. برای مثال، هزینههایی مانند مخارج مربوط به خرید محتوا یا درآمدهای حاصل از تبلیغات مرتبط با این حق باید بهطور جداگانه قابل اندازهگیری باشد.
قابلیت کنترل توسط دارنده قرارداد
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری (داراییهای نامشهود)، بند 2-20: واحد تجاری باید توانایی کنترل و اعمال قدرت بر دارایی مربوطه را داشته باشد و بتواند از استفاده دیگران از آن در محدودۀ جغرافیایی یا رسانهای مشخصشده در قرارداد جلوگیری نماید. مثلاً حق پخش یک رویداد ورزشی خاص در محدودۀ معیّن یا برای رسانۀ معیّن نشاندهندۀ کنترل بر آن است.
ایجاد منافع اقتصادی آتی قابل اندازهگیری
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری (داراییهای نامشهود)، بند 6-20: دارایی نامشهود باید توانایی ایجاد منافع اقتصادی آتی را داشته باشد. در مورد حق پخش، این منافع میتواند شامل درآمدهای حاصل از تبلیغات، فروش حق اشتراک به مشتریان یا واگذاری ثانویۀ آن به سایر شبکهها باشد. اندازهگیری جریانهای نقدی حاصل از این منافع باید براساس اطلاعات و مفروضات معتبر و قابل اتّکا صورت گیرد تا بهصورت مشخص قابل پیشبینی و تخمین باشد.
دارا بودن عمر اقتصادی قابل برآورد و محدود
حق پخش باید دارای عمر اقتصادی معینی باشد، حتی اگر عمر اقتصادی آن کوتاهتر از مدت قانونی قرارداد تعیین شده باشد. تعیین عمر اقتصادی دارایی به پیشبینی منافع اقتصادی و ارزیابی میزان پایداری این منافع بستگی دارد. مثلاً حق پخش یک مسابقۀ ورزشی عموماً عمر اقتصادی کوتاهی دارد و باید در ارزشگذاری آن لحاظ شود.
در نهایت، حق پخش تنها زمانی بهعنوان دارایی نامشهود قابل شناسایی و ارزشگذاری تلقّی میشود که قرارداد مربوط به آن معتبر و الزامآور، قابل تفکیک از سایر داراییها، کنترلپذیر توسط واحد تجاری و دارای منافع اقتصادی قابل پیشبینی و عمر اقتصادی مشخص باشد. عدم احراز هر یک از این معیارها موجب خواهد شد که دارایی مورد نظر قابل شناسایی و ارزشگذاری رسمی طبق استاندارد نباشد.
برای دریافت خدمات تخصصی در حوزه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، از صفحه اختصاصی این خدمت در رتیبا بازدید نمایید.
همچنین میتوانید مقاله راهنمای جامع ارزشگذاری داراییهای نامشهود را مطالعه نموده و با مبانی و استانداردهای ارزشگذرای این نوع داراییها آشنا شوید.
برای مشاهده سایر خدمات رتیبا در زمینه ارزیابی، ارزشگذاری و مشاوره سرمایهگذاری نیز، به صفحه اصلی وبسایت رتیبا مراجعه نمایید.