چه معیارهایی برای احراز وجود علائم تجاری (Trademark) بهعنوان یکی از داراییهای نامشهود کسبوکار وجود دارد؟
برای احراز وجود علائم تجاری (Trademark) بهعنوان یکی از داراییهای نامشهود قابل ارزشگذاری، معیارهایی وجود دارد که در استاندارد 210 ارزشگذاری داراییهای نامشهود و آییننامه اجرایی ارزشگذاری داراییهای نامشهود (معاونت علمی ریاستجمهوری) بهصراحت مشخص شدهاند.
معیارهای اصلی احراز وجود علائم تجاری
۱. قابلیت تشخیص مستقل (Separability)
طبق بند 8-20 استاندارد 210:
علامت تجاری باید قابلشناسایی به طور مستقل از سایر داراییها باشد، یعنی بتوان آن را چه بهصورت انفرادی یا به همراه داراییهای دیگر جدا کرد، فروخت، مجوز داد و یا منتقل کرد.
۲. قابلیت انتقال یا صدور مجوز
علامت تجاری باید:
ثبتشده در مراجع قانونی (مانند سازمان مالکیت فکری) باشد،
یا
درصورتیکه ثبت نشده، دارای شهرت تجاری تثبیتشده در بازار باشد بهنحویکه قابلیت انتقال یا اعطای مجوز بهرهبرداری (Licensing) داشته باشد.
۳. ایجاد منافع اقتصادی آتی (Future Economic Benefits)
طبق آییننامه اجرایی:
علامت تجاری باید برای دارنده خود، **توانایی ایجاد منافع اقتصادی مستقیم یا غیرمستقیم** داشته باشد، مانند:
- افزایش فروش
- کاهش هزینه جذب مشتری
- ایجاد وفاداری مشتریان
- حق بهرهبرداری انحصاری
این منفعت باید قابلاندازهگیری یا برآورد منطقی باشد.
۴. قابلیت اثبات مالکیت یا کنترل
باید مدارک و شواهد کافی از مالکیت قانونی یا کنترل عملیاتی دارایی وجود داشته باشد. برای نمونه:
- سند ثبت علامت تجاری
- قراردادهای اعطای نمایندگی یا مجوز استفاده
- شواهد استفاده مداوم در بازار
۵. استفاده در فعالیت تجاری واقعی
طبق بند 2-20 استاندارد 210:
علامت تجاری باید در عملیات واقعی کسبوکار مورد استفاده قرار گرفته باشد و نه صرفاً بهصورت بالقوه یا صرف ثبت آن.
