در شرایطی که اطلاعات کافی برای ارزشگذاری علائم تجاری (Trademark) وجود ندارد، طبق استاندارد باید چه کرد؟
در شرایطی که اطلاعات کافی برای ارزش گذاری علائم تجاری (Trademark) وجود نداشته باشد، طبق استاندارد 210 ارزشگذاری داراییهای نامشهود و آییننامه اجرایی ارزشگذاری داراییهای نامشهود، اقدامات مشخصی باید انجام شود:
۱. بررسی امکان استفاده از رویکرد بازار
طبق بند 3-50 استاندارد 210، استفاده از رویکرد بازار فقط زمانی مجاز است که دو شرط اساسی برقرار باشد:
- اطلاعات قابلاتکا از معاملات منصفانه داراییهای مشابه (از نظر نوع، تاریخ و شرایط بازار) در دسترس باشد؛
- اطلاعات کافی برای انجام تعدیلات لازم بر تفاوتها میان دارایی مورد نظر و داراییهای معاملهشده وجود داشته باشد.
چنانچه این اطلاعات موجود نباشد، استفاده از این رویکرد قابلتوجیه نیست و باید از رویکردهای جایگزین استفاده کرد.
۲. افشای محدودیتها و تحلیل کیفی
در صورت نبود اطلاعات کمی کافی، طبق بند «ج» از آییننامه ارزشگذاری، باید موارد زیر در گزارش ذکر شود:
- ابهامات و عدم اطمینان در دادهها؛
- استفاده از تحلیلهای کیفی یا تحلیل حساسیت بهجای مقادیر عددی؛
- همچنین، چنانچه به اطلاعات شخص ثالث اتکا شده، اعتبار و قابلیت اتکای آن باید بهصورت شفاف افشا شود.
۳. الزام به گردآوری اطلاعات با روشهای جایگزین
ارزشگذار موظف است از تمامی منابع ممکن، اطلاعات لازم را جمعآوری کند و در صورت ناکافی بودن، این موضوع را بهصراحت در گزارش ذکر کند. همچنین باید توضیح دهد از کدام رویکرد جایگزین استفاده شده و دلایل آن چیست؟ (مثلاً رویکرد درآمدی یا بها).
۴. مستندسازی تصمیمات و شفافیت در گزارش
گزارش نهایی باید شامل موارد زیر باشد:
- حدود کار و منابع اطلاعاتی استفادهشده؛
- رویکرد انتخابی و دلایل رد سایر رویکردها؛
- افشای صریح اثر عدم کفایت اطلاعات بر دقت برآورد؛
- نتیجهگیری واضح و بدون ابهام از تحلیل انجامشده.
