چه محدودیتهایی در گزارش ارزشگذاری علائم تجاری (Trademark) باید بهصراحت افشا شوند؟
بر اساس استاندارد بینالمللی ارزشگذاری داراییهای نامشهود شماره 210 و همچنین استاندارد 103 گزارشگری ارزشگذاری، هنگام تهیه گزارش ارزشگذاری علائم تجاری (Trademark)، افشای صریح برخی محدودیتها الزامی است. مهمترین این موارد به شرح زیر است:
محدودیتهایی که باید بهصراحت افشا شوند
1. محدودیتهای دامنه کار (Scope Limitations):
درصورتیکه ارزشگذار به اطلاعاتی که برای انجام ارزیابی ضروری بوده دسترسی نداشته یا به دلایل خاصی نتوانسته برخی فرضیات را بهصورت کامل بررسی و تأیید کند، این موضوع باید صراحتاً در گزارش عنوان شود.
منبع: استاندارد بینالمللی ارزشگذاری 103، بند 2-10 و 1-30 و همچنین استاندارد 102، بند 3-20 و 7-20.
2. وجود مفروضات خاص یا شرایط عدمقطعیت:
اگر مفروضاتی در ارزشگذاری به کار رفتهاند که بر اساس اطلاعات ناقص یا نهایی نشده تنظیم شدهاند، یا شرایط بازار/حقوقی دارای عدم قطعیت هستند، باید به طور شفاف به آنها اشاره شود.
منبع: آییننامه اجرایی ارزشگذاری داراییهای نامشهود، فصل اول بند 2-ج (افشای مفروضات خاص).
3. اتکا به اطلاعات اشخاص ثالث:
اگر ارزشگذار برای تعیین ورودیها یا مفروضات به اطلاعات اشخاص ثالث (مثلاً مالک، مدیر یا کارشناس صنعت) اتکا کرده است، باید این موضوع **به همراه بررسی اعتبار منابع در گزارش ذکر شود.
منبع: استاندارد 102، بندهای 4-20 و 5-20.
4. محدودیتهای زمانی یا قراردادی:
اگر زمان انجام ارزشگذاری بسیار محدود بوده یا شرایط قراردادی خاصی مانند تعهد به محرمانگی یا محدودیت در افشای برخی اطلاعات وجود داشته، لازم است این موارد صراحتاً افشا شوند.
منبع: استاندارد 103، بند 1-10 و 2-10.
5. شرایط خاص در ارتباط با علائم تجاری:
به طور خاص، در ارزشگذاری علائم تجاری که در طبقه “داراییهای نامشهود مرتبط با بازار” (market-related intangibles) قرار میگیرند، شرایطی نظیر:
- وجود دعوی حقوقی علیه علامت؛
- عدم تمدید ثبت قانونی؛
- وابستگی به یک بازار جغرافیایی محدود؛
- باید با ذکر جزئیات در گزارش افشا شوند.
منبع: استاندارد 210، بندهای 3-20 تا 5-20.
در مجموع، هدف از این افشاها، افزایش شفافیت، اطمینان استفادهکنندگان و قابلیت اتکای گزارش ارزشگذاری است. در صورت عدم افشای این محدودیتها، اعتبار حرفهای گزارش ممکن است زیر سؤال رود.
