ارزشگذاری علائم تجاری (Trademark) در چه موقعیتهایی الزامی است؟
بر اساس استاندارد ۲۱۰ ارزشگذاری داراییهای نامشهود، ارزشگذاری علائم تجاری (Trademark) در موارد مشخصی الزامی است. مهمترین موقعیتهای الزامآور عبارتند از:
گزارشگری مالی و حسابداری (برای ترکیبهای تجاری یا حسابداری خرید)
در مواردی که داراییهای نامشهود از جمله علائم تجاری در جریان ترکیب تجاری یا تحصیل یک واحد تجاری شناسایی میشوند، ارزشگذاری آنها الزامی است. این الزام در چارچوب تهیه صورتهای مالی طبق استانداردهای حسابداری اعمال میشود و باید بهصورت جداگانه شناسایی و ارزشگذاری شوند.
تحلیل کاهش ارزش (Impairment Test)
در شرایطی که لازم است کاهش ارزش داراییها بررسی شود (برای مثال طبق استاندارد حسابداری شماره ۳۶ بینالمللی)، داراییهایی مانند علائم تجاری نیز باید مورد ارزشگذاری مجدد قرار گیرند تا مبلغ بازیافتنی آنها مشخص شود.
دعاوی حقوقی، اختلافات سهامدار یا طلاق
در دعاوی قضایی شامل تقسیم داراییها (مانند طلاق، فسخ قرارداد، محاسبه خسارت یا اختلافات حقوق مالکیت فکری)، ارزشگذاری علامت تجاری ممکن است الزامی باشد، بهخصوص اگر جزء داراییهای مورد اختلاف باشد.
رویدادهای حقوقی یا الزامات قانونی خاص
در مواردی نظیر مصادره اموال، مالیات بر ارث و هدایا یا سایر رویدادهای قانونی و مقرراتی که مستلزم تعیین ارزش منصفانه دارایی هستند، ارزشگذاری علائم تجاری نیز باید انجام شود. در نتیجه، علائم تجاری در هر شرایطی که مستلزم گزارشگری مالی، تصمیمگیری قانونی یا انتقال مالکیت قانونی باشد، نیازمند ارزشگذاری رسمی و مستند هستند.
