برای ارزشگذاری علائم تجاری (Trademark) چه رویکردها و روشهای استانداردی وجود دارد؟
مطابق با آییننامه اجرایی ارزشگذاری داراییهای نامشهود (مصوب معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری) و استاندارد بینالمللی ارزشگذاری شماره 210، ارزشگذاری علائم تجاری میتواند از سه رویکرد اصلی تبعیت کند:
- رویکرد بازار (Market Approach)
- رویکرد درآمدی (Income Approach)
- رویکرد بهای جایگزینی (Cost Approach)
رویکرد بازار (Market Approach)
تعریف: استخراج ارزش دارایی از معاملات واقعی یا اطلاعات بازار برای علائم تجاری مشابه.
کاربرد: زمانی که معاملات قابل اتکا برای برندهای مشابه در بازار موجود باشد.
روشهای معمول:
- مقایسه معاملات برندهای مشابه
- استفاده از نسبتهای مالی مثل MV/Sales یا EV/EBITDA
مبنای قانونی:
- آییننامه: فصل سوم، بند «رویکرد بازار»
- استاندارد 210: بندهای 50-40
رویکرد درآمدی (Income Approach)
تعریف: برآورد ارزش فعلی درآمدهای آتی قابل انتساب به علامت تجاری.
کاربرد: برای برندهایی که درآمد مستقیم یا حق امتیاز قابل شناسایی دارند.
روشهای اصلی:
- روش رهایی از حق امتیاز (Relief from Royalty):
- نرخ بازار حق امتیاز × درآمد قابل انتساب × ضریب تنزیل
روش سود مازاد (Excess Earnings):
استفاده در مواردی که چند دارایی نامشهود بهصورت ترکیبی ایجاد ارزش میکنند.
مبنای قانونی:
- آییننامه: فصل سوم، بند «رویکرد درآمد»
- استاندارد 210: بندهای 60-40 و بندهای خاص داراییهای بازارمحور
رویکرد بهای جایگزینی (Cost Approach)
تعریف: برآورد هزینه بازتولید یا جایگزینی یک علامت تجاری با دارایی معادل.
کاربرد: برندهایی که بهتازگی توسعه یافتهاند و اطلاعات درآمد یا بازار مشخصی ندارند.
محدودیت: در مورد برندهای تثبیتشده معمولاً مناسب نیست.
مبنای قانونی:
- آییننامه: فصل سوم، بند «رویکرد بهای تمامشده»
- استاندارد 210: بندهای 70-40
