برای احراز وجود طرحهای بستهبندی (Trade Dress) بهعنوان یکی از داراییهای نامشهود قابلشناسایی و ارزشگذاری، لازم است معیارهای زیر طبق استانداردها و آییننامههای رسمی رعایت شود:
تشخیص نوع دارایی در طبقهبندی استاندارد 210
طبق بند 3-20 و صفحه 3 استاندارد 210 ارزشگذاری داراییهای نامشهود، «طرحهای تجاری و طراحیهای خاص» که در ترویج کالا یا خدمات نقش دارند، در گروه داراییهای مرتبط با بازار (Market-Related Intangible Assets) طبقهبندی میشوند. این طبقه شامل علائم تجاری، نامهای تجاری، طرحهای بستهبندی، و برند است.
احراز قابلیت تفکیکپذیری (Separability)
مطابق بند الف-7-20 استاندارد 210، برای آنکه دارایی نامشهودی مانند Trade Dress شناساییپذیر باشد، باید بتوان آن را به صورت مستقل از واحد تجاری، جدا نمود و فروخت، اجاره داد یا در قالب قرارداد مجوز (license) واگذار کرد.
اثبات حقوق و منافع اقتصادی قابلانتقال
در بند ب-7-20 همان استاندارد آمده است که حتی اگر این حقوق ناشی از قرارداد خاصی نباشد، باید قابلانتقال باشند یا بهصورت حقوق قانونی و واجد منافع اقتصادی آتی تعریف شوند. وجود حقوق حمایتی قانونی (مثلاً حمایت از طراحی بستهبندی از طریق ثبت در مراجع مالکیت فکری) این شرط را تقویت میکند.
قابلیت کنترل و انتظار منافع اقتصادی آتی
بر اساس بند 18 و 19 استاندارد حسابداری شماره 17، باید اثبات شود که واحد تجاری بر دارایی کنترل دارد و منابع لازم برای بهرهبرداری از آن فراهم است و انتظار کسب منافع اقتصادی آتی از آن وجود دارد. این مورد در طرحهای بستهبندی از طریق مزیت رقابتی و تمایز برند قابل توجیه است.
عدم وجود تعارض با رویههای شناسایی داراییهای داخلی
طبق بند 49 استاندارد شماره 17، علائم تجاری و طرحهایی که در داخل واحد تجاری ایجاد شدهاند، صرفاً در صورتی که معیارهای شناخت دارایی را رعایت کنند، قابل شناسایی بهعنوان دارایی نامشهود خواهند بود. در غیر اینصورت نمیتوان آنها را شناسایی نمود.
مستندسازی در گزارش ارزشگذاری
آییننامه اجرایی ارزشگذاری داراییهای نامشهود تأکید میکند که در صورت فقدان اسناد مالکیت صریح، ارزشگذار باید شواهد کافی، از جمله کاربرد مستمر، شناخت بازار، و مزیت رقابتی حاصل از طراحی بستهبندی را ارائه دهد تا بهعنوان دارایی شناسایی شود.
