الزامات و مستندات لازم برای ارزش‌گذاری طرح‌های بسته‌بندی (Trade Dress) به‌عنوان دارایی نامشهود بازاری

گروه تحریریۀ شرکت راهبران سرمایۀ هوشمند
الزامات و مستندات لازم برای ارزش‌گذاری طرح‌های بسته‌بندی (Trade Dress) به‌عنوان دارایی نامشهود بازاری

برای ارزش‌گذاری طرح‌های بسته‌بندی (Trade Dress) که در دسته دارایی‌های نامشهود قرار می‌گیرند، باید به اسناد و الزامات خاصی که در آیین‌نامه اجرایی ارزش‌گذاری دارایی‌های نامشهود و استانداردهای بین‌المللی ارزش‌گذاری آمده، استناد کرد. بر اساس بررسی اسناد بارگذاری شده، موارد زیر برای این نوع ارزش‌گذاری لازم است:

شناخت طبقه دارایی نامشهود

بر اساس استاندارد بین‌المللی ارزش‌گذاری دارایی‌های نامشهود (استاندارد 210):

  • طرح بسته‌بندی (Trade Dress) به‌عنوان بخشی از دارایی‌های نامشهود مرتبط با بازار طبقه‌بندی می‌شود. این دسته شامل علائم تجاری، نام تجاری، طرح‌های تجاری، و سایر موارد بصری متمایزکننده در بازاریابی است.

دارایی‌های نامشهود مرتبط با بازار عمدتاً شامل علائم تجاری، نام‌های تجاری، طرح‌های تجاری و بسته‌بندی‌های خاص (Trade Dress) هستند.

(استاندارد 210، بند 3-20 و 4-20)

مستندات و اطلاعات موردنیاز

طبق بندهای مختلف از استاندارد 102 ارزش‌گذاری و آیین‌نامه اجرایی، ارزش‌گذار باید مستندات زیر را گردآوری کند:

  • مدارک ثبت قانونی (در صورت وجود، مانند ثبت طرح در اداره مالکیت معنوی)
  • تحلیل بازار و رقبا برای سنجش نقش بسته‌بندی در تمایز برند
  • سوابق استفاده تجاری از طرح بسته‌بندی
  • مطالعه اثرگذاری بسته‌بندی بر درآمد یا سهم بازار
  • تعیین مبنای ارزش (ارزش منصفانه بازار، ارزش سرمایه‌گذاری و…)
  • ورودی‌ها و مفروضات کلیدی برای مدلسازی مالی یا تحلیل تطبیقی

«ارزش‌گذار باید بتواند ورودی‌ها، مفروضات و روش‌های استفاده‌شده را تحلیل و مستند کند تا ارزش‌گذاری قابل‌اتکا باشد.»

(استاندارد 102، بندهای 10-7 و 20-2)

روش‌های ارزش‌گذاری قابل‌استفاده

طبق فصل سوم و چهارم آیین‌نامه اجرایی ارزش‌گذاری، سه رویکرد اصلی باید بررسی شوند:

  • رویکرد بازار: مقایسه با بسته‌بندی‌های مشابه برندهای دیگر که معامله شده‌اند یا اطلاعات بازار در مورد آنها وجود دارد.
  • رویکرد درآمد: تخمین سهم مشخصی از منافع اقتصادی (درآمد، سود) ناشی از بسته‌بندی.
  • رویکرد بهای تمام‌شده: درصورتی‌که اطلاعات بازار و درآمد قابل‌اتکا نباشد، می‌توان از هزینه‌های توسعه یا طراحی بسته‌بندی استفاده کرد.

«انتخاب روش ارزش‌گذاری باید متناسب با نوع دارایی و اطلاعات در دسترس باشد.»

(آیین‌نامه اجرایی ارزش‌گذاری، فصل چهارم، بندهای مربوط به رویکردها)

ارائه گزارش ارزش‌گذاری

بر اساس استاندارد 103، گزارش نهایی باید شامل موارد زیر باشد:

  • دامنه کار
  • هدف ارزش‌گذاری
  • رویکرد و روش‌ها
  • ورودی‌ها و مفروضات کلیدی
  • دلایل انتخاب روش
  • نتیجه ارزش‌گذاری و تحلیل آن

(استاندارد 103، بند 30-1)

دسته‌بندی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *