در ارزش گذاری داراییهای نامشهود از نوع طرحهای بستهبندی (Trade Dress)، که طبق استاندارد 210 و آئیننامه اجرایی ارزشگذاری داراییهای نامشهود در طبقه «داراییهای مرتبط با بازار» قرار میگیرند، تعیین پارامترهای کلیدی بر مبنای سه رویکرد اصلی ارزشگذاری انجام میشود:
- رویکرد بازار،
- رویکرد درآمد
- و رویکرد بها.
در ادامه، مهمترین پارامترهای کلیدی در این زمینه تشریح میشود:
طبقهبندی دارایی:
طرحهای بستهبندی یا Trade Dress تحت طبقه «داراییهای نامشهود مرتبط با بازار» شناخته میشوند که شامل طراحی خاص تجاری، نام تجاری، برند و سایر عناصر متمایزکننده محصول در بازار است.
پارامترهای کلیدی در رویکرد درآمدی
جریانهای نقدی منتسب به Trade Dress: میزان افزایش فروش یا توانایی قیمتگذاری بالاتر به دلیل طراحی بستهبندی خاص.
نرخ تنزیل: منعکسکننده ریسک درآمدهای آتی نسبتدادهشده به این دارایی خاص.
طول عمر اقتصادی بستهبندی: مدت زمانی که انتظار میرود بستهبندی بتواند منافع اقتصادی ایجاد کند.
میزان تأثیر طراحی بستهبندی در حفظ مشتری یا جذب مشتری جدید.
پارامترهای کلیدی در رویکرد بازار
معاملات مقایسهپذیر: یافتن داراییهایی مشابه (مثلاً برندهایی با بستهبندی متمایز) که در بازار خریدوفروش شدهاند.
شاخصهای مالی همتا: استفاده از ضرایب قیمت به درآمد، قیمت به فروش و سایر نسبتهای شرکتهای دارای طراحی بستهبندی قابلمقایسه.
پارامترهای کلیدی در رویکرد بهای جایگزینی:
هزینههای توسعه مجدد طراحی بستهبندی شامل هزینه طراحی، تحقیق بازار، تست مصرفکننده و ثبت حقوقی.
تعدیلات برای کهنگی یا مزیت رقابتی موجود: اگر بستهبندی کنونی دارای مزیت رقابتی یا شهرت است، این مزیت باید در محاسبه ارزش لحاظ شود.
ملاحظات تکمیلی:
روابط قراردادی یا حقوق مالکیت فکری مربوطه مانند ثبت طرح صنعتی، باید بررسی و در ارزشگذاری لحاظ شود.
وابستگی به برند یا محصول اصلی: درصورتیکه طرح بستهبندی بهشدت با برند اصلی گره خورده باشد، باید بخشی از ارزش برند لحاظ گردد، نه مجزا.
در جمعبندی، ارزشگذاری Trade Dress مستلزم ترکیب تحلیلهای کیفی (مانند جذابیت طراحی و انحصار ظاهری) و کمی (مانند جریان نقدی افزوده یا هزینه جایگزینی) است، و کارشناسان موظفاند بر اساس مفاد فصل چهارم آییننامه و بندهای 20 تا 80 استاندارد 210، گزارش مستند و منطبق با استانداردهای بینالمللی ارائه دهند.
