برای احراز وجود برند (Brand) بهعنوان یکی از داراییهای نامشهود، معیارهای مشخصی بر اساس استانداردها و آییننامههای رسمی تعیین شده است. مهمترین این معیارها به شرح زیر است:
- قابلیت تفکیکپذیری یا جدایی: برند باید بهگونهای باشد که بتوان آن را بهصورت جداگانه از واحد تجاری انتقال، واگذاری، مجوزدهی یا معامله کرد؛ چه بهصورت مستقل و چه همراه با یک قرارداد، دارایی یا بدهی مرتبط. حتی اگر واحد تجاری چنین قصدی نداشته باشد، این امکان باید وجود داشته باشد.
- ناشی بودن از حقوق قراردادی یا حقوق قانونی: برند میتواند از حقوق قراردادی یا سایر حقوق قانونی ناشی شده باشد که قابلانتقال یا جداسازی از واحد تجاری باشند، خواه بهصورت جداگانه یا همراه با سایر حقوق و تعهدات.
- ارائه شواهد کافی توسط مالک برند: در بسیاری از موارد، داراییهای نامشهود مانند برند فاقد مستندات قانونی صریح هستند. در این حالت، مالک باید توضیحات و شواهد کافی برای اثبات وجود برند بهعنوان دارایی نامشهود ارائه کند.
- شناسایی بهعنوان دارایی نامشهود قابلتشخیص: برند باید با تعریف داراییهای نامشهود منطبق باشد، یعنی دارایی غیرپولی و فاقد ماهیت عینی که منافع اقتصادی آتی برای دارنده ایجاد کند و قابلتشخیص باشد.
- موقعیت برند در طبقهبندی داراییهای نامشهود: بر اساس استاندارد 210 و آییننامه اجرایی، برند به عنوان دارایی نامشهود مرتبط با بازاریابی طبقهبندی میشود. این دسته شامل علائم تجاری، نام تجاری، طراحی تجاری و دامنه اینترنتی نیز میشود.
این معیارها مبنای احراز وجود برند بهعنوان دارایی نامشهود در فرایندهای ارزشگذاری محسوب میشوند و رعایت آنها در گزارش ارزشگذاری الزامی است.
برای دریافت خدمات تخصصی در حوزه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، از صفحه اختصاصی این خدمت در رتیبا بازدید نمایید.
همچنین میتوانید مقاله راهنمای جامع ارزشگذاری داراییهای نامشهود را مطالعه نموده و با مبانی و استانداردهای ارزشگذرای این نوع داراییها آشنا شوید.
برای مشاهده سایر خدمات رتیبا در زمینه ارزیابی، ارزشگذاری و مشاوره سرمایهگذاری نیز، به صفحه اصلی وبسایت رتیبا مراجعه نمایید.