برای ارزشگذاری برند (Brand)، سه رویکرد اصلی استاندارد و پذیرفتهشده در چارچوب دستورالعمل اجرایی ارزشگذاری داراییهای نامشهود و استاندارد بینالمللی شماره 210 به شرح زیر تعریف شدهاند:
رویکرد بازار (Market Approach)
در این رویکرد، ارزش برند از طریق مقایسه با معاملات انجامشده برندهای مشابه در بازار تعیین میشود. دادههای مورداستفاده میتوانند شامل قیمتهای فروش برندهای مشابه یا ضرایب بازار باشند. این روش بر مبنای اطلاعات بازار و قابلمشاهده است و برای برندهایی که معاملات قابلمقایسه وجود دارد، مناسب است.
رویکرد درآمدی (Income Approach)
این رویکرد بر پایه ارزش فعلی منافع اقتصادی آتی ناشی از برند است. معمولترین روش در این رویکرد، روش حق امتیاز (Relief from Royalty) است که ارزش برند بر اساس میزان صرفهجویی از عدم پرداخت هزینه مجوز استفاده از آن محاسبه میشود. از این روش معمولاً زمانی استفاده میشود که برند به طور مستقیم یا غیرمستقیم در ایجاد درآمد نقش دارد.
رویکرد بهای جایگزینی (Cost Approach)
در این رویکرد، هزینه لازم برای بازتولید یا جایگزینی برند با برند دیگری با کارکرد مشابه در نظر گرفته میشود. این روش معمولاً برای برندهایی که بازار فعالی ندارند یا درآمد آتی آنها به طور دقیق قابلپیشبینی نیست به کار میرود.
نکات مهم:
- انتخاب رویکرد باید بر اساس ماهیت برند، هدف ارزشگذاری، و دسترسی به دادهها صورت گیرد.
- در صورت استفاده از چند روش، باید دلایل انتخاب یا عدم انتخاب هر کدام از آنها بهروشنی در گزارش ارزشگذاری ذکر شود.
این رویکردها هم در «آییننامه اجرایی ارزشگذاری داراییهای نامشهود» و هم در «استاندارد 210 ارزشگذاری داراییهای نامشهود» بهصورت صریح و مستند مورد اشاره قرار گرفتهاند و استفاده از آنها الزامی است.
