برای اینکه یک طرح بازاریابی یا نام تبلیغاتی در فرآیند ارزشگذاری بهعنوان دارایی نامشهود شناسایی شود، باید معیارهایی مشخص از نظر استانداردهای حسابداری و ارزشگذاری را احراز کند.
قابلیت تفکیک از واحد تجاری
مطابق استاندارد حسابداری شماره ۱۷، بندهای 7-10 و 9-10: دارایی باید قابل انتقال، صدور مجوز، اجاره یا فروش مستقل از سایر اجزای واحد تجاری باشد؛ یعنی بتوان بدون واگذاری کل واحد تجاری یا بخشی از آن، دارایی نامشهود مورد نظر را بهصورت جداگانه معامله کرد. برای نمونه، یک علامت تجاری باید بتواند مستقل از کارخانه یا واحد تولیدی که از آن استفاده میکند، واگذار شود.
منشأ حقوقی یا قراردادی
مطابق استاندارد حسابداری شماره ۱۷، بند 10-10: حتی اگر دارایی تفکیکپذیر نباشد، آنهایی که از حقوق قانونی یا قراردادی (مانند ثبت برند یا مجوز) ناشی شدهاند، قابل شناسایی هستند. برای مثال، علامتهای تجاری یا طرحهای بازاریابی که در سازمان ثبت اسناد و املاک کشور یا سازمان ثبت مالکیت معنوی به ثبت رسیده باشند، بهعنوان دارایی نامشهود قابل شناساییاند.
کنترل واحد تجاری بر منافع اقتصادی
مطابق استاندارد حسابداری شماره ۱۷، بند 17: واحد تجاری باید بتواند اختیار استفاده انحصاری از آن دارایی را داشته باشد و بتواند مانع استفاده دیگران از آن شود. بهعنوان مثال، یک طرح تبلیغاتی زمانی دارایی نامشهود محسوب میشود که مالک بتواند از استفاده دیگران جلوگیری کند.
انتظار منافع اقتصادی آتی
مطابق استاندارد حسابداری شماره ۱۷، بندهای 12 و 13: واحد تجاری باید توانایی ایجاد درآمد یا صرفهجویی در هزینه را از طریق شهرت برند یا جذابیت بازار، اثبات کند. به عنوان مثال، شواهدی همچون مطالعات بازار یا تحلیلهای مالی که نشان دهد طرح بازاریابی موجب جذب مشتریان و افزایش درآمد میشود، ضروری است.
وجود شواهد خارجی
مطابق استاندارد ارزشگذاری بینالمللی IVS 210، بندهای 5-20 و 10-20: ثبت قانونی، استفاده تجاری مستمر، سرمایهگذاری گسترده در تبلیغات و بازاریابی، یا تمایل بازار به پرداخت حق امتیاز از نشانههای بارز وجود این داراییهاست. برای مثال، اگر برند یا نام تجاری به شکل مستمر در بازار حضور داشته و موجب تمایز محصول یا خدمات از رقبا شده باشد، از مصادیق شواهد خارجی است.
استقلال برند از سرقفلی
مطابق استاندارد ارزشگذاری بینالمللی IVS 210، بند 6-20: برندها و طرحهای بازاریابی فقط زمانی دارایی مستقل محسوب میشوند که قابل تفکیک از سرقفلی کسبوکار باشند. اگر ارزش آنها بهطور مجزا و مستقل قابل تعیین نباشد و جزئی از سرقفلی محسوب شوند، نمیتوان آنها را بهصورت مستقل ارزشگذاری کرد.
به این ترتیب، طرح بازاریابی یا نام تبلیغاتی فقط در صورتی بهعنوان دارایی نامشهود شناسایی و ارزشگذاری میشود که هم قابلیت شناسایی مستقل و هم توانایی ایجاد منافع اقتصادی آتی را داشته باشد. در این زمینه، مستندات حقوقی، شواهد بازار و تحلیل مالی جهت اثبات این معیارها ضروری است.
برای دریافت خدمات تخصصی در حوزه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، از صفحه اختصاصی این خدمت در رتیبا بازدید نمایید.
همچنین میتوانید مقاله راهنمای جامع ارزشگذاری داراییهای نامشهود را مطالعه نموده و با مبانی و استانداردهای ارزشگذرای این نوع داراییها آشنا شوید.
برای مشاهده سایر خدمات رتیبا در زمینه ارزیابی، ارزشگذاری و مشاوره سرمایهگذاری نیز، به صفحه اصلی وبسایت رتیبا مراجعه نمایید.