در بسیاری از موارد، اطلاعات بازار یا دادههای تجربی لازم برای ارزشگذاری داراییهای نامشهود، ازجمله حق پخش (Broadcast Rights)، یا کافی نیست یا اساساً وجود ندارد. استانداردهای ارزشگذاری برای مقابله با این چالش، رویکردهای مشخصی را توصیه کردهاند تا تحلیل، ضمن حفظ اعتبار، شفاف و معتبر باقی بماند.
یکی از روشهای مناسب در شرایط نبود اطلاعات کافی، استفاده از تحلیل حساسیت یا سناریوهای جایگزین است.
مطابق آییننامه اجرایی ارزشگذاری داراییهای نامشهود (فصل دوم، بند ج): ارزشگذار موظف است در شرایطی که دادههای کمی معتبر و کافی در دسترس نیست، با استفاده از سناریوهای متفاوت نظیر خوشبینانه، بدبینانه و واقعگرایانه، دامنهای منطقی از ارزش را ارائه دهد. در چنین رویکردی، ارزشگذار بهجای تعیین یک نقطۀ مشخص، دامنهای از ارزشها را مشخص میکند که نشاندهندۀ عدم قطعیت ناشی از نبود دادههای کافی است.
همچنین افشای کامل محدودیتهای اطلاعاتی و مفروضات کلیدی در فرایند ارزشگذاری، الزامی است.
طبق استاندارد بینالمللی ارزشگذاری شماره 102 (IVS 102)، بند 3-20، چنانچه ورودیهای مدل ارزشگذاری (مانند نرخ حق امتیاز یا پیشبینی درآمدهای آتی) فاقد پشتوانۀ تجربی یا بازار هستند، ارزشگذار موظف است این موضوع را بهصراحت و شفافیت کامل در گزارش خود اعلام کند تا استفادهکنندگان دچار سوءتفاهم یا تصمیمگیری نادرست نشوند.
در نبود دادههای اختصاصی برای ارزشگذاری حق پخش، بهرهگیری از قضاوت حرفهای مستند و استفاده از منابع تخصصی جایگزین نیز ضروری است.
مطابق استاندارد IVS 102، بندهای 2-20 و 5-20: ارزشگذار میتواند با رعایت مستندسازی دقیق، از نظرات کارشناسان حوزه رسانه، تحلیلگران صنعت و یا استفاده از دادههای ثانویه بهره بگیرد. استفاده از منابع جایگزین تخصصی نهتنها میتواند مبنایی مستدل برای ارزشگذاری باشد، بلکه ارزشگذار را قادر میسازد با رویکردی محتاطانه و معتبر به نتیجۀ قابلاعتمادتری دست یابد.
همچنین استفاده از اطلاعات تطبیقی از قراردادهای مشابه نیز میتواند بهعنوان یکی از راهحلها در چنین شرایطی مورد استفاده قرار گیرد.
مطابق استاندارد بینالمللی ارزشگذاری 210 (دارایی نامشهود)، بند 25-60: در غیاب دادههای اختصاصی، ارزشگذار میتواند از اطلاعات مربوط به قراردادهای مشابه که در سایر رسانهها یا در مناطق دیگر منعقد شدهاند، بهعنوان مبنای اولیه برای تحلیل خود بهره بگیرد. این رویکرد در شرایطی مفید است که اطلاعات مشابهی به لحاظ موضوع و شرایط قرارداد وجود داشته باشد و ارزشگذار بتواند تفاوتهای موجود را بهطور منطقی و با استفاده از تعدیلهای مناسب در تحلیل خود لحاظ کند.
افشای اتکای احتمالی به اطلاعات دریافتی از متقاضی یا منابع غیرمستقل نیز اهمیت دارد.
مطابق استاندارد IVS 102، بند 4-20: در مواردی که تحلیلها و نتایج ارزشگذاری بر اطلاعات ارائهشده از سوی سفارشدهندۀ گزارش مبتنی است، ارزشگذار باید بهطور روشن و مشخص میزان اتکا به این اطلاعات، ماهیت آنها و نحوۀ استفاده از آنها را در گزارش افشا کند. شفافیت در این زمینه مانع از گمراه شدن استفادهکنندگان گزارش میشود و یکپارچگی و اعتبار گزارش را حفظ میکند.
استانداردهای ارزشگذاری بر این نکته تأکید دارند که در هیچ شرایطی توقف در فرایند ارزشگذاری مجاز نیست؛ بلکه در چنین وضعیتی ارزشگذار باید از تحلیلهای جایگزین بهره بگیرد و محدودیتها را بهصورت شفاف افشا کند. اتخاذ چنین رویکردی، ضمن جلوگیری از خطا در تصمیمگیریها، به حفظ یکپارچگی گزارشها و جلوگیری از هرگونه سوءبرداشت کمک میکند.
برای دریافت خدمات تخصصی در حوزه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، از صفحه اختصاصی این خدمت در رتیبا بازدید نمایید.
همچنین میتوانید مقاله راهنمای جامع ارزشگذاری داراییهای نامشهود را مطالعه نموده و با مبانی و استانداردهای ارزشگذرای این نوع داراییها آشنا شوید.
برای مشاهده سایر خدمات رتیبا در زمینه ارزیابی، ارزشگذاری و مشاوره سرمایهگذاری نیز، به صفحه اصلی وبسایت رتیبا مراجعه نمایید.