سفارشات تأییدشده (Confirmed Orders) از جمله مهمترین اجزای داراییهای نامشهود مرتبط با مشتری محسوب میشوند. این سفارشات به دلیل قطعیت نسبی، میتوانند بهصورت مستقل یا بهعنوان بخشی از دارایی قرارداد مشتریان، خصوصاً در تحلیل ترکیبهای تجاری و ارزشگذاری داراییهای نامشهود مورد ارزیابی قرار گیرند. ارزشگذاری معتبر سفارشات تأییدشده مستلزم رعایت رویکردها و استانداردهای مشخص و مورد تأیید در این حوزه است که در ادامه به تفصیل به آنها پرداخته شده است.
رویکرد درآمدی: روش جریان نقدی مستقیم
مطابق استاندارد IVS 210، بند 60-6: در این روش به دلیل مشخص بودن مبلغ سفارش، زمان تحویل و دوره تحقق آن، جریانهای نقدی آتی ناشی از سفارش به شکل مستقیم و واضح برآورد میشوند. این جریانها سپس با استفاده از نرخ تنزیل مناسب به ارزش فعلی تبدیل میشوند. تاریخ تحقق درآمد، مبلغ قطعی سفارش و دوره اجرای آن، مبنای اصلی این روش هستند.
مثال کاربردی: سفارشهای تأییدشده برای کالاهایی با دوره تولید و تحویل مشخص، بهراحتی با این روش ارزشگذاری میشوند.
رویکرد درآمدی: روش صرف سود (With-and-Without Method)
مطابق استاندارد IVS 210، بند 60-22: این روش مبتنی بر مقایسه دو سناریوی «با تحقق سفارش» و «بدون تحقق سفارش» است. در این روش، ارزشگذار جریانهای نقدی آتی واحد تجاری را یک بار با فرض تحقق سفارش و یک بار بدون فرض تحقق سفارش پیشبینی کرده و سپس تفاوت ارزش فعلی این دو سناریو را به عنوان ارزش سفارش تعیین میکند.
مثال کاربردی: این روش برای سفارشهایی که بخشی از یک قرارداد بزرگتر بوده و عدم تحقق آنها، اثرات مالی مشخصی دارد، بسیار مناسب است.
رویکرد بازار: در صورت وجود معاملات قابل مقایسه
مطابق استاندارد IVS 210، بند 50-1: اگر دادههای موثقی از معاملات مشابه در بازار وجود داشته باشد، میتوان با استفاده از ضرایب و نسبتهای بازارمحور، ارزش سفارشات تأییدشده را تعیین کرد. مبنای این ضرایب معمولاً قیمت معاملاتی سفارشهای مشابه در بازار است که شرایط اجرایی و مبلغ آنها تا حد زیادی مشابه سفارش مورد نظر باشد.
مثال کاربردی: سفارشهای خرید مواد اولیه یا خدمات استاندارد، که مشابه آنها در بازار معامله شده است، بهراحتی با این رویکرد ارزشگذاری میشوند.
تعیین ارزش جدا از قرارداد اصلی
مطابق استاندارد حسابداری ۱۷، بند 30-31: چنانچه یک سفارش تأییدشده دارای نرخ، دوره، مبلغ یا شرایطی متفاوت از قرارداد کلی باشد، میتوان آن را به صورت مستقل از قرارداد اصلی ارزشگذاری نمود. این امر به ویژه در مواردی رخ میدهد که شرایط سفارش نسبت به قرارداد کلی مطلوبتر یا نامطلوبتر بوده و اثر مستقیمی بر ارزش کلی دارایی قرارداد مشتری داشته باشد.
مثال کاربردی: سفارشهای خاص یک مشتری بزرگ که با شرایط مالی متفاوتی نسبت به سایر مشتریان اجرا میشود، باید بهصورت جداگانه ارزشگذاری گردد.
بررسی تحققپذیری درآمد
مطابق استاندارد 102 ارزشگذاری، بند 20-4: برای ارزشگذاری معتبر یک سفارش تأییدشده، اطمینان از تحقق درآمد آن اهمیت فراوانی دارد. سفارش باید شرایط زیر را داشته باشد:
- قابلیت اجرایی مشخص داشته و منابع لازم برای اجرا در دسترس باشد؛
- احتمال فسخ یکطرفه یا عدم اجرای آن بسیار کم یا منتفی باشد؛
- دارای تضمینهای کافی برای تحقق درآمد و جلوگیری از عدم اطمینان در وصول باشد.
مثال کاربردی: سفارشهای بلندمدت خدماتی یا تولیدی، که تأمین مالی و تضمین اجرایی مناسبی دارند، قابلیت تحققپذیری بالایی دارند و ارزشگذاری آنها اعتبار بیشتری دارد.
ارزشگذاری سفارشات تأییدشده به علت مشخصبودن مبلغ و تاریخ اجرا، معمولاً نسبت به سایر انواع داراییهای نامشهود مشتری با عدم قطعیت کمتری همراه است. با این حال، ارزیابی دقیق و معتبر از تحققپذیری و امکان اجرای سفارش، یکی از مهمترین اصول و شرایط در این فرایند است. انتخاب روش مناسب ارزشگذاری نیز بستگی به نوع سفارش، شرایط اجرایی آن و میزان دادههای در دسترس دارد.
برای دریافت خدمات تخصصی در حوزه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، از صفحه اختصاصی این خدمت در رتیبا بازدید نمایید.
همچنین میتوانید مقاله راهنمای جامع ارزشگذاری داراییهای نامشهود را مطالعه نموده و با مبانی و استانداردهای ارزشگذرای این نوع داراییها آشنا شوید.
برای مشاهده سایر خدمات رتیبا در زمینه ارزیابی، ارزشگذاری و مشاوره سرمایهگذاری نیز، به صفحه اصلی وبسایت رتیبا مراجعه نمایید.