طراحیهای گرافیکی و تبلیغاتی در صورتی که دارای حقوق قانونی، کاربرد اقتصادی و قابلیت بهرهبرداری مستقل باشند، میتوانند بهعنوان دارایی نامشهود شناخته و ارزشگذاری شوند. تعریف دقیق این آثار مبنای طبقهبندی و تحلیل آنهاست و باعث میشود ارزیابی دقیقتری از ارزش آنها صورت پذیرد. به عبارت دیگر، زمانی یک طراحی گرافیکی یا تبلیغاتی را دارایی نامشهود محسوب میکنیم که علاوه بر ویژگیهای بصری، توانایی ایجاد ارزش اقتصادی برای مالک خود را نیز داشته باشد؛ بهگونهای که در قالب قرارداد یا بهصورت جداگانه قابلیت انتقال یا فروش داشته باشد.
طراحیهای گرافیکی (مانند لوگو، بستهبندی، تصویرسازی) و تبلیغاتی (مانند پوستر، کمپین بصری، تیزر) در گروه داراییهای مبتنی بر هنر قرار میگیرند.
مطابق استاندارد بینالمللی ارزشگذاری IVS 210، بند 20-3: داراییهای هنری شامل آثار خلاقانه و هنری از جمله طراحیهای گرافیکی و تبلیغاتی میشود، مشروط بر اینکه به صورت مجزا قابل شناسایی باشند، بتوان آنها را به صورت مستقل مبادله کرد و قابلیت ایجاد منفعت اقتصادی آتی را داشته باشند. به همین دلیل، طراحیهایی که صرفاً جنبه تزئینی دارند و فاقد توانایی اقتصادی مشخص هستند، در این طبقهبندی قرار نمیگیرند.
طراحیها فاقد شکل فیزیکی هستند و به همین دلیل ماهیت غیرعینی و غیرپولی دارند.
مطابق استاندارد حسابداری ۱۷، بند 5: داراییهای نامشهود آن دسته از داراییهایی هستند که فاقد شکل فیزیکی بوده و قابل رؤیت نیستند، اما ارزش اقتصادی مشخصی دارند و توسط واحد تجاری کنترل میشوند. در این حالت، داراییهای نامشهود شامل حقوق قانونی یا قراردادی نیز میشوند که از نظر اقتصادی قابل ارزشگذاری بوده و در صورتهای مالی ثبت میشوند.
قابلیت تفکیکپذیری یا برخورداری از حقوق قراردادی/قانونی برای طراحیها ضروری است.
مطابق استاندارد حسابداری ۱۷، بند 10: دارایی نامشهود زمانی قابل شناسایی و ثبت است که یا از طریق حقوق قانونی و قراردادی مانند حقوق مالکیت فکری، قابل بهرهبرداری و کنترل باشد و یا بتوان آن را بهصورت مستقل از واحد تجاری جدا کرده و انتقال داد. به عنوان مثال، یک لوگوی خاص که قابل انتقال به سایر شرکتها باشد، مصداق بارزی از چنین داراییهایی است.
طراحیهایی که توانایی ایجاد منافع اقتصادی آتی دارند، به عنوان دارایی نامشهود شناسایی میشوند.
مطابق استاندارد حسابداری ۱۷، بند 13: طراحیهایی که مستقیماً در فرآیند بازاریابی، برندینگ یا تبلیغات رسانهای مورد استفاده قرار میگیرند و منجر به افزایش فروش، بهبود سهم بازار، یا تقویت مزیت رقابتی شرکت میشوند، دارای ارزش اقتصادی هستند و واجد شرایط برای ثبت در ترازنامه خواهند بود. این ویژگی اقتصادی اساس تشخیص ارزش و ثبت آنها به عنوان دارایی نامشهود است.
طراحیهای گرافیکی و تبلیغاتی بهعنوان آثار هنری کاربردی در فهرست مصادیق داراییهای نامشهود هنری ذکر شدهاند.
مطابق پیوست ۱ استاندارد حسابداری ۱۷: طراحیهای گرافیکی و تبلیغاتی، اگر از لحاظ خلاقیت و توانایی ایجاد منافع اقتصادی از طراحیهای کاربردی عادی (Functional Design) متمایز باشند، به عنوان داراییهای نامشهود شناخته میشوند و قابل ثبت و ارزشگذاری خواهند بود. به عبارت دیگر، صرف کاربردی بودن یک طراحی برای ارزشگذاری کافی نیست؛ بلکه خلاقیت، منحصربهفرد بودن، و قابلیت انتقال نیز از عوامل ضروری برای ثبت آنها محسوب میشوند.
به این ترتیب، طراحیهای گرافیکی و تبلیغاتی زمانی بهعنوان دارایی نامشهود شناسایی و ارزشگذاری میشوند که علاوه بر خلاقیت مستقل، دارای حقوق بهرهبرداری مشخص و پتانسیل اقتصادی قابل اندازهگیری باشند. در چنین شرایطی، استانداردهای بینالمللی ارزشگذاری و حسابداری، مبنای دقیقی برای تعیین ارزش این داراییها ارائه میدهند و به رسمیت شناختن آنها در ترازنامه واحد تجاری را ممکن میسازند.
برای دریافت خدمات تخصصی در حوزه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، از صفحه اختصاصی این خدمت در رتیبا بازدید نمایید.
همچنین میتوانید مقاله راهنمای جامع ارزشگذاری داراییهای نامشهود را مطالعه نموده و با مبانی و استانداردهای ارزشگذرای این نوع داراییها آشنا شوید.
برای مشاهده سایر خدمات رتیبا در زمینه ارزیابی، ارزشگذاری و مشاوره سرمایهگذاری نیز، به صفحه اصلی وبسایت رتیبا مراجعه نمایید.