حق پخش، از جمله داراییهای نامشهود مهم است که ارزشگذاری آن به دلایل متعددی همچون پیچیدگیهای قراردادی، نبود دادههای کافی در بازار و نوسانهای درآمدی با ابهامات و چالشهایی همراه است. به همین دلیل، لازم است که ارزشگذار در گزارش ارزشگذاری، به شکل شفاف و کامل، محدودیتها، مفروضات و ریسکهای موجود را افشا کند تا استفادهکنندگان بتوانند از نتایج ارائهشده بهطور واقعگرایانه و دقیق برداشت نمایند.
افشای مفروضات کلیدی و دادههای پایه تحلیل
مطابق استاندارد IVS 102، بند 20-3: مفروضات اصلی و دادههایی که مبنای تحلیل بودهاند باید بهصورت شفاف و قابل ارزیابی در گزارش ذکر شوند. برای مثال، نرخ حق امتیاز، نرخ تنزیل، پیشبینی درآمد حاصل از پخش و مدت بهرهبرداری از حقوق پخش باید به طور دقیق و قابل ارزیابی بیان گردند. هرگونه تغییر یا انحراف از این مفروضات، تأثیر قابل توجهی بر نتیجهٔ ارزشگذاری خواهد داشت و باید در گزارش منعکس شود.
اعلام عدماطمینان ناشی از نبود دادههای بازار یا تجربی
مطابق آییننامه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، فصل دوم، بند ج: در مواردی که شواهد کافی در بازار برای تعیین نرخ حق امتیاز، درآمد یا سایر ورودیهای تحلیل وجود ندارد، ارزشگذار باید این محدودیتها را بهصراحت در گزارش ذکر کند و اعلام نماید که تحلیلها مبتنی بر قضاوت حرفهای و تخصصی هستند. این امر موجب شفافیت بیشتر در خصوص میزان قابلیت اتکا به نتایج میشود و به تصمیمگیرندگان کمک میکند تا ریسک مربوط به ارزشگذاری را بهتر درک کنند.
بیان ریسکهای وابسته به محتوای پخششونده
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری دارایی نامشهود، بندهای 3-60 و 4-100: موفقیت اقتصادی حق پخش، تابعی از عوامل غیرقابل کنترلی همچون سلیقه مخاطبان، تغییرات فرهنگی و شرایط اقتصادی است. ارزشگذار باید در گزارش، به صراحت اشاره کند که این عوامل ریسک را افزایش داده و ممکن است بهشدت بر ارزش اقتصادی حق پخش اثر بگذارند. بهطور مثال، پخش مسابقات ورزشی و یا فیلم و سریالهایی که محبوبیت آنها متغیر است، نمونههایی از محتوای دارای ریسک بهشمار میآیند.
افشای محدودیتهای قراردادی مؤثر بر استفاده از حق پخش
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری دارایی نامشهود، بند 3-2: در ارزشگذاری حق پخش، باید به محدودیتهایی همچون محدوده جغرافیایی، زبان مجاز، مدت استفاده و نوع رسانههایی که حق پخش در آنها معتبر است، اشاره شود. برای نمونه، ممکن است یک قرارداد حق پخش تنها برای پخش در تلویزیون ملی یا پخش اینترنتی در یک کشور خاص صادر شده باشد. افشای دقیق این محدودیتها به تصمیمگیرندگان در برآورد واقعبینانه ارزش دارایی کمک میکند.
اتکای احتمالی به اطلاعات ارائهشده توسط متقاضی
مطابق استاندارد IVS 102، بند 20-4: در ارزشگذاریهایی که متکی بر اطلاعات داخلی شرکت یا قراردادهای در اختیار متقاضی است و امکان راستیآزمایی مستقل آنها برای ارزشگذار وجود ندارد، این اتکا باید به صورت روشن اعلام گردد. ارزشگذار موظف است در گزارش تصریح کند که فرض بر صحت اطلاعات ارائهشده گذاشته شده است و عدم امکان بررسی مستقل آنها به عنوان یک محدودیت مطرح است.
گزارش ارزشگذاری حق پخش باید به روشنی محدودیتهای اطلاعاتی، قراردادی و تحلیلی را افشا کند. در مواردی که اتکای زیادی به مفروضات حرفهای یا دادههای غیرقابل تأیید وجود دارد، لازم است دامنهٔ عدمقطعیت به روشنی بیان گردد تا تصمیمگیرندگان بتوانند با شناخت کامل و دقیق از شرایط موجود، تصمیمات مناسب اتخاذ نمایند.
برای دریافت خدمات تخصصی در حوزه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، از صفحه اختصاصی این خدمت در رتیبا بازدید نمایید.
همچنین میتوانید مقاله راهنمای جامع ارزشگذاری داراییهای نامشهود را مطالعه نموده و با مبانی و استانداردهای ارزشگذرای این نوع داراییها آشنا شوید.
برای مشاهده سایر خدمات رتیبا در زمینه ارزیابی، ارزشگذاری و مشاوره سرمایهگذاری نیز، به صفحه اصلی وبسایت رتیبا مراجعه نمایید.