در برخی موارد، اطلاعات کافی برای تحلیل اثر اقتصادی فرد کلیدی در دسترس نیست. استانداردهای ارزشگذاری، بهجای توقف ارزشگذاری، راهکارهایی را برای حفظ اعتبار گزارش و کاهش عدمقطعیت پیشبینی کردهاند. به همین منظور، رعایت الزامات استانداردهای مربوطه ضروری است و ارزشگذار باید در شرایط خاص و نبود دادههای کافی، اقداماتی مطابق استانداردهای مربوطه انجام دهد تا کیفیت و اعتبار گزارش ارزشگذاری حفظ گردد.
استفاده از تحلیل حساسیت یا تحلیل کیفی جایگزین
مطابق آییننامه اجرایی ارزشگذاری داراییهای نامشهود (فصل دوم، بند ج): در شرایطی که دادههای کمی و تجربی در دسترس نباشد، ارزشگذار باید از روشهایی چون تحلیل سناریو، برآورد کیفی یا تحلیل حساسیت برای تعیین بازه احتمالی ارزش استفاده کند. این روشها به تصمیمگیرندگان کمک میکند تا در شرایط عدماطمینان، درک بهتری از دامنه ارزش دارایی نامشهود یا قرارداد استخدامی کلیدی به دست آورند.
افشای صریح محدودیتها و مفروضات جایگزین
مطابق استاندارد IVS 102، بندهای 3-20: هرگاه ورودیها یا مفروضاتِ مورد استفاده در ارزشگذاری، فاقد پشتوانه تجربی باشند یا دچار ضعف و نقص اطلاعات باشند، ارزشگذار باید بهصراحت این محدودیت را در گزارش افشا نماید و اعلام کند که ممکن است ارزشگذاری بهطور کامل با الزامات استاندارد تطابق نداشته باشد. این افشاگری موجب افزایش شفافیت در گزارش و درک بهتر استفادهکنندگان از ارزشگذاری میشود.
توسل به قضاوت حرفهای و نظر کارشناسان
مطابق استاندارد IVS 102، بندهای 2-20 و 5-20: در صورت فقدان اطلاعات کافی، ارزشگذار مجاز است از نظر مستند و تخصصیِ خبرگان داخلی یا بیرونی استفاده کند. در این حالت، ضروری است که اعتبار، بیطرفی و تخصص این افراد توسط ارزشگذار بررسی و نتایج آن بهصورت شفاف در گزارش قید شود. استفاده از نظر خبرگان، راهکاری است برای جبران محدودیتها و کاهش عدماطمینان.
بررسی مقایسهای با قراردادهای مشابه در شرکتهای دیگر
مطابق استاندارد بینالمللی ارزشگذاری 210 (دارایی نامشهود)، بندهای 25-60: ارزشگذار میتواند در صورت عدم وجود دادههای خاص مربوط به قرارداد استخدامی کلیدی، از اطلاعات مربوط به قراردادهای مشابه در شرکتهای دیگر استفاده کند. این مقایسه باید بهگونهای صورت گیرد که تفاوتها و شباهتهای میان قرارداد مورد ارزشگذاری و قراردادهای مشابه، با روش مناسب تعدیل شود تا بتوان به برآوردی واقعبینانه از ارزش قرارداد موردنظر رسید.
افشای اتکای احتمالی به اطلاعات متقاضی یا منابع غیرمستقل
مطابق استاندارد IVS 102، بند 4-20 و آییننامه اجرایی ارزشگذاری (فصل ۴، بند ژ): اگر اطلاعات ورودی از سوی متقاضی ارائه شده باشد و امکان راستیآزمایی مستقل آن وجود نداشته باشد، ارزشگذار باید این موضوع را در گزارش خود قید کند و سطح اتکا به این اطلاعات را بهصراحت مشخص نماید. این افشاگری بهمنظور جلوگیری از سوءبرداشت استفادهکنندگان و افزایش اعتماد به نتایج ارزشگذاری صورت میگیرد.
استانداردهای ارزشگذاری در صورت فقدان دادههای کامل، اجازه توقف ارزشگذاری را نمیدهند، بلکه خواستار استفاده از روشهای جایگزین تحلیلی و افشای کامل محدودیتها و مفروضات هستند. این رویکرد به حفظ شفافیت و قابلیت اتکای نسبی گزارش کمک کرده و مانع استنتاج گمراهکننده توسط استفادهکنندگان میشود.
برای دریافت خدمات تخصصی در حوزه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، از صفحه اختصاصی این خدمت در رتیبا بازدید نمایید.
همچنین میتوانید مقاله راهنمای جامع ارزشگذاری داراییهای نامشهود را مطالعه نموده و با مبانی و استانداردهای ارزشگذرای این نوع داراییها آشنا شوید.
برای مشاهده سایر خدمات رتیبا در زمینه ارزیابی، ارزشگذاری و مشاوره سرمایهگذاری نیز، به صفحه اصلی وبسایت رتیبا مراجعه نمایید.