حق پخش بهعنوان یکی از انواع داراییهای نامشهود قراردادی، اهمیت بسیاری در حوزههای مالی، حقوقی و تجاری دارد و در مواردی خاص، ارزشگذاری آن به دلایل گوناگون الزامی میشود. آگاهی از شرایط و الزامات ارزشگذاری حق پخش به استفادهکنندگان کمک میکند تا استانداردها را بهطور صحیح بهکار گیرند و گزارشها را شفافتر سازند.
ارزشگذاری حق پخش در ترکیبهای تجاری برای گزارشگری مالی
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری، بند 10-20: در ترکیبهای تجاری، بهویژه در خرید یا ادغام واحدهای رسانهای و شرکتهای تولیدکننده محتوا، باید ارزش داراییهای نامشهود از جمله حق پخش، به ارزش منصفانه برآورد و در صورتهای مالی منعکس شود. مثلاً اگر شبکهای رسانهای شرکتی تولیدکننده محتوای تلویزیونی را خریداری کند، کلیه حقوق پخش فیلمها، سریالها و برنامههای آن باید مستقل از سرقفلی ارزشگذاری شود.
ارزشگذاری حق پخش در دعاوی حقوقی یا اختلافات مالکیتی
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری، بند 10-20 و آییننامه اجرایی ارزشگذاری داراییهای نامشهود، فصل ۴، بند «ج»: زمانی که دعاوی حقوقی مانند فسخ قرارداد مشارکت یا اختلافات مالکیتی میان شرکای رسانهای پیش میآید، ارزشگذاری رسمی حق پخش برای تعیین سهم هر یک از شرکا یا محاسبه میزان خسارت وارده ضروری است. این امر برای حل اختلافات بهصورت عادلانه و قانونی اهمیت زیادی دارد.
ارزشگذاری حق پخش برای تحلیلهای مالیاتی و انتقال بین واحدهای وابسته
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری، بند 1-110: زمانی که داراییهای نامشهود مانند حق پخش مشمول مزایای مالیاتی شده یا بین شرکتهای وابسته و هلدینگها منتقل میشود، ارزشگذاری مستقل و دقیق آن الزامی است. در این صورت، سازمان مالیاتی میتواند ارزش واقعی این داراییها را بهمنظور محاسبات مالیاتی مورد بررسی قرار دهد.
ارزشگذاری حق پخش در معاملات انتقال مالکیت و واگذاریها
مطابق آییننامه اجرایی ارزشگذاری داراییهای نامشهود، فصل ۴، بند «هـ»: در قراردادهایی که حق پخش مسابقات، برنامهها یا سریالها به شخص ثالث منتقل میشود، معمولاً خریدار یا نهاد تنظیمگر درخواست ارائه گزارش ارزش منصفانه را مطرح میکند. برای مثال، در واگذاری حق پخش لیگهای فوتبال، سازمان صداوسیما و اپراتورهای پخش اینترنتی نیاز به ارزشگذاری مستقل دارند.
ارزشگذاری حق پخش در ارزیابی خسارتهای ناشی از نقض قرارداد
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری، بند 25-60: اگر یکی از طرفین به تعهدات خود در خصوص پخش برنامهها پایبند نباشد و خسارتی بهطرف مقابل وارد کند، محاسبه دقیق و مستدل خسارتها مستلزم ارزشگذاری اقتصادی حق پخش خواهد بود. برای مثال، اگر قراردادی برای پخش یک سریال بسته شود و طرف مقابل از پخش آن سرباز زند، طرف زیاندیده میتواند به استناد ارزشگذاری اقتصادی حق پخش، خسارت خود را مطالبه نماید.
رعایت استاندارد بینالمللی IVS 210 در تمامی این موقعیتها حیاتی است و باید تمامی مفروضات و معیارهای مؤثر در ارزشگذاری دارایی نامشهود به دقت و شفافیت کامل افشا شود.
برای دریافت خدمات تخصصی در حوزه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، از صفحه اختصاصی این خدمت در رتیبا بازدید نمایید.
همچنین میتوانید مقاله راهنمای جامع ارزشگذاری داراییهای نامشهود را مطالعه نموده و با مبانی و استانداردهای ارزشگذرای این نوع داراییها آشنا شوید.
برای مشاهده سایر خدمات رتیبا در زمینه ارزیابی، ارزشگذاری و مشاوره سرمایهگذاری نیز، به صفحه اصلی وبسایت رتیبا مراجعه نمایید.