ارزشگذاری صحیح قراردادهای پشتیبانی و نگهداری، نیازمند شناسایی و تخمین دقیق پارامترهایی است که مستقیماً بر جریان نقدی خالص و ریسکهای اجرایی قرارداد تأثیر میگذارند. این پارامترها باید با توجه به مفاد قرارداد، سوابق مالی و شرایط بازار تعیین شده و مبنایی برای مدلسازی ارزش و ارزیابی منصفانه قراردادهای پشتیبانی باشند. شناسایی دقیق این پارامترها علاوه بر رعایت الزامات استانداردهای ارزشگذاری، بهویژه استاندارد 210، به تحلیل و تصمیمگیری دقیقتر ذینفعان قرارداد کمک شایانی میکند.
مدت زمان باقیمانده قرارداد و احتمال تمدید آن
مطابق استاندارد 210 ارزشگذاری، بند 1-100: عمر اقتصادی قرارداد بر اساس مفاد تمدید قرارداد، رضایت مشتری، سوابق قبلی تمدید، شرایط بازار و همچنین تحلیلهای تاریخی و تجربی تخمین زده میشود. تمدید قرارداد به میزان زیادی به رضایت مشتری از کیفیت خدمات ارائهشده بستگی دارد؛ از این رو لازم است سوابق قبلی و میزان رضایت مشتریان، به عنوان شاخصی برای برآورد احتمال تمدید قرارداد، مورد توجه دقیق قرار گیرند.
برآورد جریانهای نقدی حاصل از قرارداد
مطابق استاندارد 210، بند 3-60: شامل برآورد درآمدهای قطعی و احتمالی از ارائه خدمات، مانند خدمات مکمل و افزونهها و نیز تحلیل دقیق سوابق مالی قراردادهای مشابه در گذشته است. همچنین، احتمال تغییرات آینده در مفاد قرارداد یا درخواستهای مشتری، که میتوانند باعث تغییرات قابل توجه در درآمدهای آتی شوند، باید در تحلیل حساسیت جریانهای نقدی در نظر گرفته شود.
تعیین هزینههای ارائه خدمت شامل منابع انسانی، تجهیزات و تعهدات SLA
مطابق استاندارد 210، بند 6-60: هزینههای مرتبط با ارائه خدمات، نظیر هزینههای نیروی انسانی متخصص، اعزام نیروی فنی به محل مشتری، نگهداری تجهیزات و تعهدات قرارداد سطح خدمات (SLA)، باید بهطور دقیق و قابل اتکا شناسایی و پیشبینی شوند. تحلیل هزینههای گذشته و استانداردسازی هزینهها به عنوان مبنایی برای پیشبینی هزینهها در آینده، ضروری است.
در نظر گرفتن داراییهای مکمل و اثر آنها در سود مازاد
مطابق استاندارد 210، بند 11-60: هنگام بهکارگیری روش سود مازاد، بازده داراییهای مکملی که در ارائه خدمات نقش مؤثری دارند، مانند نرمافزارها، مراکز تماس یا سامانههای مدیریتی، باید به درستی ارزیابی شده و از سود خالص کسر گردند تا ارزش واقعی قرارداد شناسایی شود. تحلیل دقیق این داراییها بهویژه در مواقعی که خدمات ارائهشده وابسته به فناوریهای خاصی هستند، از اهمیت بالایی برخوردار است.
انتخاب نرخ تنزیل متناسب با ریسک قرارداد خدماتی
مطابق استاندارد 210، بند 1-90: نرخ تنزیل قرارداد خدماتی باید منعکسکننده ویژگیهای ریسک خاص قرارداد، از جمله ثبات و پایداری جریان نقدی، قابلیت لغو قرارداد، سطح تعهدات خدماتی و شرایط رقابتی در بازار باشد. ارزشگذار باید نرخ بازده مورد انتظار سرمایهگذاران و ریسک صنعت خدماتی را در تعیین نرخ تنزیل لحاظ نماید تا ارزش منصفانه دقیقتری محاسبه شود.
اثر پیشرفت فناوری یا کاهش هزینههای آتی ارائه خدمت
مطابق استاندارد 210، بند 4-100: لازم است ارزشگذار در فرآیند ارزشگذاری قراردادهای خدماتی، اثرات پیشرفتهای احتمالی در فناوری یا کاهش هزینهها در آینده را به دقت تحلیل کند. تحلیل پیشرفتهای تکنولوژیک، که میتواند به بهبود کیفیت خدمات و کاهش هزینههای عملیاتی منجر شود، در پیشبینی هزینههای آتی بسیار حیاتی است و ممکن است در افزایش یا کاهش ارزش منصفانه قرارداد نقش کلیدی داشته باشد.
پارامترهای کلیدی در ارزشگذاری قراردادهای پشتیبانی و نگهداری باید بر اساس تحلیل دقیق قرارداد، سوابق مالی، ساختار اجرایی و شرایط بازار تعیین شوند. این پارامترها پایهای برای مدل ارزشگذاری دقیق و قابل اتکا بوده و افشای آنها طبق مفروضات استاندارد، برای ایجاد شفافیت و اعتماد ذینفعان الزامی است.
برای دریافت خدمات تخصصی در حوزه ارزشگذاری داراییهای نامشهود، از صفحه اختصاصی این خدمت در رتیبا بازدید نمایید.
همچنین میتوانید مقاله راهنمای جامع ارزشگذاری داراییهای نامشهود را مطالعه نموده و با مبانی و استانداردهای ارزشگذرای این نوع داراییها آشنا شوید.
برای مشاهده سایر خدمات رتیبا در زمینه ارزیابی، ارزشگذاری و مشاوره سرمایهگذاری نیز، به صفحه اصلی وبسایت رتیبا مراجعه نمایید.